27 augustus: op naar Rainbow Beach

Vanochtend namen we afscheid van de buren in Dicky Beach. Gerben kreeg zelfs een kaartje met een koala erop als afscheid van twee lieve mensen uit Adelaïde. De volgende uren waren we op weg naar een nieuwe bestemming met een toverachtige naam: Rainbow Beach. De plaats dankt zijn naam aan de rotsachtige kliffen die verschillende kleuren hebben. Er was een korte weg, maar die ging volgens onze persoonlijke leidraad door een nationaal park over onontgonnen gebied. Daarom kozen we voor een omweg via Gympie.

De afstanden zijn hier groter dan in België. Valerie merkte grappig op dat het hier precies op de Vlaamse Ardennen lijkt. Ze had het nog maar pas gezegd of we kwamen een dorpje met de naam Mullem tegen... Wat zou het zijn om hier fietskoerier te zijn? Vooral de uitgestrektheid van de weg is opvallend.

Na enkele uren kwamen we dan aan in Rainbow Beach. We hadden geluk, we konden een plek voor onze camper krijgen, met een mooi zicht op de oceaan. We horen die nu in de verte op het strand beuken.

We namen de tijd om het dorpje of stadje, geen idee wat eigenlijk de status van Rainbow Beach is, te leren kennen. We wandelden tegen de avond ook even langs de zandduinen. Gerben had het naar zijn zin. De dagen beginnen naar ons gevoel al langer te worden: het was pas om kwart na 6 pikdonker. Dat is zowat het enige nadeel aan Australië in de winter: de korte dagen.

Morgen blijven we hier. We zien nog wel wat we gaan doen.