18 augustus: Hoe omgaan met de jetlag?

We zetten twee alarmklokken en boeken op voorhand het ontbijtbuffet. Kan je beter van start gaan in een land aan de andere kant van de wereld met een tijdverschil van 8 uur? Wij dachten het niet. Alleen… Gerben,Tom en Valerie sliepen door de twee alarmklokken heen en ontwaakten net na het afsluiten van het ontbijt. Elf uur en hongerig. Dan maar om de hoek naar het centrum van Brisbane. Op zoek naar iets herkenbaars om te eten. Om ons aan te passen aan het nieuwe uur, kozen we voor een warme maaltijd. MC DONALDS! Valerie koos de Big Mac, Tom voor een lokale specialiteit (giant lamb - waarom iets herkenbaars nemen als je iets onbekend kan proeven) en Gerben kon geen frietje laten liggen. Dat zijn wij, het wordt weer een culinaire reis ;-) .

Na enkele boodschappen in de lokale ‘mall’, die ons doet denken aan een reuze Gent Zuid, nog even wat drinken ;-) in een gezellig cafeetje in het  midden van Queen Street. Dat terwijl op een groot TV-scherm de australische rugby wordt uitgezonden, en dit in het midden van de straat. Wat een idee om mee te nemen naar huis. Sport permanent op straat. Dat zou wat geven in  de Veldstraat te Gent. De prijzen van de cocktails laten we echter hier. Vijftien $ voor een pina colada was er net over.

Onze zoon had vandaag sterallures. Terwijl we vandaag wandelden over de winkelstraat, wuifde hij links en rechts naar de mensen. Tja, hij heeft het goed door dat positief gedrag wordt bekrachtigd. Mensen lachten en wuifden terug. Wat een aandacht! En dan ’s avonds naar het restaurant van het hotel. Zelfde verhaal. Wuiven, vertellen, lachen. En mensen die teruglachten, terugpraten, terugwuifden. Onze sterke beer met speer heeft een zeer belangrijke eigenschap: hij brengt mensen samen en doet hen lachen. En blijkbaar is hij uiterlijk ook geliefd bij alle rassen. Mensen van de Fiji –eilanden,  Thailand, Nieuw-Zeeland,… waren dol op hem. En zijn mama kan natuurlijk niet anders dan hen bijtreden bij de vaststelling dat hij ‘ cute and adorabel’ is. Zelfs de ober in het restaurant was dol op hem. Martin, zo noemt hij, toonde ons nadien zelfs foto's van zijn eigen (4 weken oude) zoontje Henry. Het was een heel aangename avond.

Jammer genoeg, opnieuw geen foto's. Dat maken we morgen echt wel goed. Op voorwaarde dat Tom eindelijk mobiel internet regelt natuurlijk.